Juan Martínez για τον Valentino Rossi: «Δεν αποσύρθηκε στο ύψος του»
«Με βοήθησε επαγγελματικά και υπήρχε σεβασμός»
Αναφερόμενος στα πρώτα χρόνια, ο Martínez θυμήθηκε την εποχή του Sete Gibernau και την ένταση που υπήρχε τότε με τον Rossi:
«Με τον Valentino υπήρξε μια περίοδος αποστασιοποίησης στην εποχή του Sete. Όταν ήρθε στη Ducati, μιλήσαμε λίγο. Ο Valentino με βοήθησε σε επίπεδο επαγγελματικής προβολής. Αυτό είναι προφανές. Υπήρχε μια σχέση σεβασμού. Αν με πίεζε, ήταν γιατί πίστευε ότι του πρόσφερα κάτι ουσιαστικό».
Ο Ισπανός δεν κρύβει πως η παρουσία του Rossi λειτουργούσε σαν επιταχυντής καριέρας. Η συνεργασία τους στη Ducati μπορεί να μην έφερε τους τίτλους που περίμεναν, αλλά άφησε αποτύπωμα σε προσωπικό επίπεδο.
Τρία χρόνια… χωρίς ούτε μια ματιά
Κι όμως, η σχέση τους πέρασε και «ξηρασία». Ο Martínez αποκάλυψε πως μετά τα γεγονότα σε Κατάρ και Μαλαισία, περίοδος έντονης πίεσης για τον Ιταλό, για περισσότερα από τρία χρόνια συνυπήρχαν στο paddock χωρίς να ανταλλάξουν ούτε βλέμμα:
«Ήταν περίεργο. Ζούσαμε στον ίδιο χώρο για πάνω από τρία χρόνια και δεν διασταυρωθήκαμε ποτέ, παρότι είχαμε καλή σχέση. Οι πρώτες προσεγγίσεις του Brivio προς τον Valentino τις έζησα προσωπικά, γιατί χτίζονταν μετά από αγώνες όπου υπήρχαν κοινά σημεία».
Συνεργάτης ή αντίπαλος;
Στο ερώτημα τι προτιμά, να δουλεύει με τον Rossi ή να τον αντιμετωπίζει, η απάντησή ήταν απόλυτα διπλωματική:
«Εκείνη την εποχή ένιωθα την ανάγκη να εξελιχθώ επαγγελματικά. Ήθελα να πάω κάπου που να συνεχίσω να αναπτύσσομαι. Δεν ένιωθα ότι είχα τη δύναμη να του πω πως θα γινόμουν τεχνικός αναρτήσεων άλλου αναβάτη. Ήταν θέμα συνέπειας. Ίσως να του πρόσφερα κάτι ακόμη, αλλά εκείνος μου είχε ήδη προσφέρει πολλά».
«Δεν αποσύρθηκε στο ύψος του»
Η πιο δυνατή του δήλωση όμως αφορά το τέλος της καριέρας του Rossi:
«Ο Valentino ως αντίπαλος είναι σκληρός. Είναι άνθρωπος που έχει μάθει να κυριαρχεί στις καταστάσεις. Με εκτίμηση και θαυμασμό το λέω: πιστεύω πως αποσύρθηκε άσχημα. Δεν αποσύρθηκε στο ύψος του».
Μια φράση που μπορεί να ακούγεται σκληρή, αλλά προέρχεται από κάποιον που έζησε από μέσα το φαινόμενο Rossi. Ο Martínez θεωρεί πως το περιβάλλον του Ιταλού δεν διάβασε σωστά τη στιγμή:
«Κάποια στιγμή το περιβάλλον του δεν κατάλαβε ότι ο Valentino που είχαν μπροστά τους δεν ήταν πια ο Valentino που τους είχε δώσει τα πάντα. Εκείνος που μπορούσε να μεταμορφώσει μια μοτοσυκλέτα από το warm up στον αγώνα. Εκείνος δεν υπήρχε πια».

Η κληρονομιά δεν αμφισβητείται
Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για το πότε έπρεπε να αποχωρήσει, η κληρονομιά του Rossi στο MotoGP δεν αγγίζεται εύκολα. Εννέα παγκόσμιοι τίτλοι, γενιές αναβατών που μεγάλωσαν με το #46 και μια εποχή που έδωσε στο MotoGP παγκόσμια εμπορική και αγωνιστική έκρηξη.
Η ουσία όμως στα λόγια του Martínez δεν είναι η κριτική. Είναι η ανθρώπινη διάσταση. Ένας μηχανικός που παραδέχεται ότι ωφελήθηκε, εξελίχθηκε και έμαθε δίπλα σε έναν από τους μεγαλύτερους όλων των εποχών, ακόμη κι αν πιστεύει ότι το φινάλε θα μπορούσε να είχε γραφτεί διαφορετικά.
Και στο τέλος, ίσως αυτό είναι το πιο «Rossi» στοιχείο απ’ όλα: ακόμη και όταν φεύγει, συνεχίζει να προκαλεί συζητήσεις.












