Bagnaia: Στην αρχή ήμουν επιφυλακτικός με τον Marquez, αλλά από τον Marc μόνο μπορείς να μάθεις!

Το κόκκινο της Ducati πλημμύρισε το Teatro Sociale του Τρέντο. Σημαίες, καπέλα και μπλούζες έβαψαν το ακροατήριο, καθώς το πλήθος φώναζε ρυθμικά ένα όνομα: «Pecco! Pecco!».
Μέσα σε αυτή την αποθέωση, ο Pecco Bagnaia εμφανίστηκε χαμογελαστός, συνοδευόμενος από τη Federica Masolin και ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο γεμάτο συμβολικά δώρα, ένα σκηνικό που αποτέλεσε τον ιδανικό καμβά για μια συζήτηση οικεία, αστεία, αλλά και συγκινητική. Το γεγονός πραγματοποιήθηκε στο Festival dello Sport της La Gazzetta dello Sport, όπου ο τρις παγκόσμιος πρωταθλητής του MotoGP επέστρεψε μπροστά στα φώτα της δημοσιότητας και στους θαυμαστές του, έπειτα από μερικές δύσκολες εβδομάδες.

Ο Bagnaia έφτασε στο Τρέντο κουβαλώντας το βάρος μιας περίπλοκης χρονιάς. Μετά το διπλό θρίαμβο στην Ιαπωνία, που φαινόταν να σηματοδοτεί το τέλος της κρίσης του, η καταστροφή στη Mandalika τον χτύπησε ξανά σκληρά. Ένα διπλό μηδέν που τον κλόνισε τόσο αγωνιστικά όσο και ψυχολογικά, σε σημείο που απέφυγε τις δηλώσεις μετά τον αγώνα. «Χρειάζεται προστασία», είχε πει τότε ο Davide Tardozzi, αντιλαμβανόμενος τη λεπτή ψυχολογική ισορροπία του αναβάτη του.

Πάνω στη σκηνή όμως, ο Pecco έδειξε ένα διαφορετικό πρόσωπο. Με χιούμορ και ειλικρίνεια, μίλησε για τον χρόνο, για τις μικρές του απολαύσεις και για τη σημασία του να μαθαίνεις ακόμα και μέσα από τις ήττες. «Στους αγώνες η ζωή μου είναι να κυνηγάω τον χρόνο, να ψάχνω κάθε χιλιοστό του δευτερολέπτου. Έξω από την πίστα όμως είμαι το αντίθετο, αργός, ήρεμος, σχεδόν τεμπέλης. Μου αρέσει να παίρνω τα πράγματα χαλαρά», είπε γελώντας.

Η στιγμή που περίμεναν όλοι ήρθε όταν ανάμεσα στα δώρα του κοινού εμφανίστηκε μια φωτογραφία του Marc Marquez, του νέου του ομόσταβλου στη Ducati. Το κοινό ξέσπασε σε γέλια, αλλά ο Bagnaia διατήρησε τη σοβαρότητά του. «Στην αρχή ήμουν λίγο ανήσυχος, ο ίδιος έλεγε ότι μπορεί να είναι δύσκολος ως συναθλητής», παραδέχτηκε. «Όμως με εξέπληξε. Το να τον έχω δίπλα μου είναι κάτι θετικό. Στην Ιαπωνία γνωριστήκαμε καλύτερα, βρεθήκαμε ακόμη και σε ένα καραόκε, πίνοντας sake, ήταν διασκεδαστικό. Είναι ένας από τους κορυφαίους αναβάτες στην ιστορία, και από αυτόν μπορείς μόνο να μάθεις».

Με απόλυτο σεβασμό και χωρίς ίχνος ανταγωνιστικής πικρίας, ο Pecco αναγνώρισε την αξία του Ισπανού: «Έχει κυριαρχήσει για χρόνια και συνεχίζει να το κάνει. Αυτό που πετυχαίνει έχει τεράστια σημασία», πρόσθεσε, δείχνοντας πως βλέπει τον Marquez όχι ως απειλή, αλλά ως πηγή έμπνευσης μέσα στο ίδιο γκαράζ.

Η κουβέντα στράφηκε και στις άλλες του αγάπες: «Μου αρέσει η Formula 1, είμαι θαυμαστής του Hamilton, και η μεταγραφή του στη Ferrari είναι όνειρο. Μακάρι να καταφέρει κάτι μεγάλο του χρόνου», είπε με ενθουσιασμό. Δεν έκρυψε επίσης την αγάπη του για τους θρυλικούς Bulls του Jordan και τη Γιουβέντους, αποκαλύπτοντας την πιο ανθρώπινη, καθημερινή πλευρά του, αυτή ενός 28χρονου που εξακολουθεί να απολαμβάνει τα απλά πράγματα, παρά τις τεράστιες επιτυχίες του.

Όταν η συζήτηση έφτασε στη Ducati, ο τόνος του έγινε συγκινητικός: «Ονειρευόμουν να φορέσω αυτά τα χρώματα από παιδί. Είναι η οικογένειά μου». Το κοινό απάντησε με ένα παρατεταμένο χειροκρότημα, αναγνωρίζοντας τον δεσμό ανάμεσα στον Bagnaia και τη θρυλική ομάδα του Borgo Panigale. «Κάθε φορά που ανεβαίνω στο βάθρο με αυτά τα χρώματα, νιώθω περήφανος που εκπροσωπώ την Ιταλία», είπε συγκινημένος.

Πριν αποχαιρετήσει, θέλησε να ευχαριστήσει τους φιλάθλους: «Οι οπαδοί μου είναι απίστευτοι, ακόμη και όταν χειροκροτούν τους αντιπάλους μου. Στο MotoGP υπάρχει διαφορετικό πνεύμα· χειροκροτείς αυτόν που κερδίζει, όποιος κι αν είναι. Θα ήθελα να έχω περισσότερο χρόνο μαζί τους, γιατί η ενέργειά τους με δυναμώνει όταν τα πράγματα δυσκολεύουν».

Παρά τις πρόσφατες πτώσεις και τα αγωνιστικά πισωγυρίσματα, ο Pecco Bagnaia παραμένει ο πρωταθλητής που συνδυάζει το ταλέντο με τη σεμνότητα, την αποφασιστικότητα με την ηρεμία. Ένας αναβάτης που έμαθε να αποδέχεται τις ήττες με αξιοπρέπεια και που δεν διστάζει να θαυμάσει εκείνον που σήμερα του κλέβει τα φώτα.

«Από τον Marc μόνο μπορείς να μάθεις», είπε στο τέλος, με εκείνο το χαμόγελο που περισσότερο από λόγια έμοιαζε με υπόσχεση: την υπόσχεση της επιστροφής του αληθινού Bagnaia.